geniþ bir skalada ele alacak olursak, yaþýtým konumunda bulunan 20-30 yaþ aralýðý insanlarýnýn, kendimde bildiðim üzre hayatlarýnda genellikle çokça defa yaþamalarýna karþýn hatasýz bir genelemme yapma adýna en az bir kere bulunduklarý ruh hali diyebiliriz bu suni huzursuzluk aný için..
anýlarýn hepsi güzel olacak deðil tabii, dönemine göre bizleri dertlere sürükleyen, "ben bu dertten ölürüm" dedirten anýlarla dolu olduðunu tahmin ediyorum hayatlarýn.. her ne olursa olsun; içeriði, biçimi, zamaný anýlar sýðýnýlacak limanlar olmalýdýr diye düþünmekten hiçbir þekilde kendimi alamýyorum ama.. kendimi alamýyor da bu duruma düþmüyor muyum ya da düþmüyor muyuz, sýklýkla düþüyoruz ve belki haykýrmak istiyoruz "neler yüklendik biz böyle", "kendimize neler yaptýk" diye..
"hava soðuk moðuk, gerekirse uyumayayým ne yapýp edip bugün güneþin doðuþunu beþiktaþ sahilde izleyeyim" diyerek hayatýmýz adýna özlemini duyduðumuz güzel bir an, sadece bir an istiyoruz ama bize baðýmlý ve karþýlýðýnda bizim de ona baðýmlý olduðumuz hayatýn en monoton, en kiþiliksiz, en ruhsuz, sahicilikten en uzak, en yapmacýk tarafýna doðru yolculuðumuz baþlýyor; her günkü gibi.. ve o kýþ günü adeta bizim için doðan, içimizi ýsýtan kýþ güneþini
* * daha uzunca bir süre görmüyoruz bile, umursamýyoruz.. anýlar niteliðini yitiriyor, nicel deðerler oluyor..
"gece 5 bira içtim", "kaç kýzla yattýn abi", "kaç þehir dolaþtýn", vs..
anýlar; geleceðimizde istediklerimizi yapabilmemizi saðlayacak geçmiþ edinimlerden baþka anlam yüklenemeyecek basit noktalar haline geliyor..
hayatýmýz; istediklerimizi yapabilecek güce sahip olabilme çalýþmasý..
huzur; istediklerimize sahip olup, gelecekten daha fazlasýný gerçekçi bir yaklaþýmla bekleyebildiðimiz ruh hali..
..ve hiç kimse bizi karþýlamasa köprüdeki sabah trafiði karþýlýyor, kapýlar sonuna kadar açýk; "gerçek dünyaya hoþgeldin, afedersin bizim dünyamýza"
